اسرائیلی‌ها احمق هستند

روزنامه القدس العربی چاپ لندن به نقل از هاآرتص در مقاله ای به قلم روگل آلفر نوشت: اسرائیلی ها ملتی احمق هستند. بر اساس نظرسنجی های آنها، بیشترشان از روش بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسرائیل برای حل تشدید تنش ها در غزه ناراضی هستند. آنها کسانی هستند که جنگ را خواهان می شوند. این در حالی است که جنگ های «سرب گداخته،» «ستون دفاعی» و «تیغه محافظ » به بهای مرگ ده ها تن از نظامیان جوان، فقط آتش بس موقت را به دنبال داشت. آنها خواهان جنگی دیگر مانند این جنگ ها هستند و اگر جنگی در این سطح نتواند آتش بس طولانی تری محقق کند، خواهان جنگی گسترده تر می شوند که شامل اشغال نوار غزه شود. جنگی که شمار بیشتری کشته، زخمی، فرزند از دست داده، یتیم و همچنین اشک های بیشتری به همراه داشته باشد.
آنها می خواهند نتانیاهو جنگی علیه غزه راه بیاندازد. به رغم این که امکان تسلیم کردن جنبش حماس از طریق هوایی وجود ندارد و به رغم این که هیچ علتی برای اشغال نوار غزه وجود ندارد، در این شرایط خواهان راه اندازی یک جنگ هستند. از نظر آنها، خودداری از جنگ، به معنای «تسلیم شدن در برابر تروریسم» و «از بین رفتن بازدارندگی» است. آنها خواستار این موضوع هستند که بازدارندگی ساماندهی شود.
از زمان جنگ فرسایشی، همواره بازدارندگی اسرائیل در حال ساماندهی است؛ اما اسرائیل از زمان جنگ شش روزه، در هیچ جنگی پیروز نشده است. شمار زیادی از نظامیان در جنگ اول و دوم لبنان و عملیات در غزه به نام ساماندهی بازدارندگی و تسلیم نشدن در برابر تروریسم کشته شدند. اسرائیلی ها دقیقا جنگ دیگری مانند این جنگ را می خواهند. در کشورهای غربی ملتی وجود ندارد که تا این حد «اله های جنگ» را دوست داشته باشد.
پس از جنگ اشک و آه است. اشک برای کشته شدگان، بیوه گان، ایتام، پدرانی که فرزند از دست داده اند، گریه بر معلولانی که روی ویلچر می نشینند، گریه بر شهروندانی که برای یافتن اتاق های امن و پناهگاه ها هفته های طولانی را سپری کرده اند، گریه بر شرف ملی و بر«خود» صهیونیستی. گریه برای از دست رفتن پیروزی و اشک بر این واقعیت که دشمن شکست نخورده و پایدار باقی مانده است. آنگاه شمارش معکوس برای جنگ بعدی آغاز می شود.
این افراد فقط سیاستمدارانی نیستند که جنگ افروزی می کنند. بدون تردید، آنها ژنرال هایی نیستند که این موضوع را خواستارند، بلکه آنها اسرائیلی ها هستند. آنها بدون این کار نمی توانند زندگی کنند. از نظر آنها زمانی که بهانه کافی برای جنگ وجود داشته باشد، نباید جنگ را رها کرد. به نظر می رسد آنها توانایی تحلیل منطقی اوضاع خود و درک حدود قدرت را از دست داده اند و نمی توانند بفهمند راه حل نظامی برای مشکلات آنها وجود ندارد. باور آنها در خصوص توانایی ارتش اسرائیل برای پیروزی در نبردها باور کورکورانه و اقدامی است که مبتنی بر تجربه نیست. برخلاف این قضیه، تجربه نشان داده است از حدود پنجاه سال پیش، ارتش اسرائیل نتوانسته در نبردها پیروز شود. با این حال، آنها همچنان خواستار جنگ هستند و به توانایی برای اجرای آن ایمان دارند.
اسرائیلی ها با هر جنگی مواجه شدند، آن را دوست داشتند و از زمان آغازش، از آن حمایت کردند و با روحیات بسیار خوب خواستار آغاز آن بودند. آنها خود را مردمی می دانند که صلح را دوست دارد. شکاف بین واقعیت و تصویری که از خود دارند، گسترده است. این روزها، یک ملت واقعا کامل خواهان جنگ است. این ملت نمی خواهد سیاست هایی در قبال غزه و راه حل هایی برای بحران انسانی در این منطقه شکل بگیرد. این ملت خواستار تفکر راهبردی که مانع از جنگ باشد، نیستند. وقتی که آتش بس اعلام می شود، از این موضوع اندوهگین می شوند. اگر تا به حال جنگی را با غزه تجربه نکرده بود، شاید می شد این قضیه را درک کرد؛ اما آنها تجارب گسترده ای از جنگ در غزه دارند. این تجارب نشان می دهد جنگ ها بیهوده هستند.
اسرائیلی ها نمی خواهند از گذشته درس بگیرند. بیش از آن که به تجربه توجه کنند، بر اساس تفکر خود اقدام می کنند. تفکر اسرائیلی بر این مبناست که ارتش اسرائیل (به گفته بسیاری، به لطف یا کمک خداوند!) در جنگ ها پیروز می شود. آنها حافظه کوتاه مدت بدی دارند. این هم گواه دیگری بر نادانی آنهاست. آنها در جهانی زندگی می کنند که برای خود خلق کردند که با واقعیت ارتباط کمی دارد. مانند اویگدور لیبرمن (وزیر جنگ سابق رژیم صهیونیستی) که 48 ساعت به اسماعیل هنیه فرصت داد. اسرائیلی ها فتیله انفجاری کوتاهی دارند که در مقابل خودشان منفجر می شود.